🏺

ชาติที่แล้วคุณเกิดเป็นปรมาจารย์ช่างปั้นศิลาดลแห่งโครยอ

เผาแจกันไปเป็นพันใบ ทุบทิ้งเกือบหมดเพราะ “ยังไม่ใช่”

คุณนั่งเฝ้าเตาเผาจนฟ้าสาง เพื่อเนรมิตสีเขียวหยกในตำนานของศิลาดลยุคราชวงศ์โครยอแห่งเกาหลี สีที่งามจนทูตจีนที่มาเยือนต้องเขียนเล่ากลับไปถึงบ้าน ถ้าเฉดสีเพี้ยนไปแม้แต่นิดเดียว คุณคว้าค้อนทุบทันทีโดยไม่คิดซ้ำ ส่วนลูกศิษย์ได้แต่เดินย่องรอบมาตรฐานที่ตัวเองยังตามไม่ทัน สำหรับคุณ แจกันศิลาดลไม่ใช่ภาชนะ แต่คือเสี้ยวหนึ่งของท้องฟ้า งานที่พังมีมากกว่างานที่เสร็จหลายเท่า แต่สิ่งที่โลกจดจำคือผลงานชิ้นเอกของคุณ

• มาตรฐานสูง ไม่สิ สูงเกินไปแล้ว
• ช้าแต่ชัวร์ งานเสร็จแบบเนี้ยบ
• ดูเงียบๆ แต่ดื้อเงียบขั้นสุด

ข้อคิดสำหรับชาตินี้ — หยุดที่ครั้งที่เก้าสิบเก้า ก็สวยได้เหมือนกันนะ